اين افترا و دروغ بسيار روشنى است كه قرآن و فلسفهء الهى آن را به شدت انكار مىكنند : فلسفهء الهى به هر دو علت و سبب كه يكى در طول ديگرى است ، عقيدهء راسخ دارد . توضيحاتى در مورد دو مكتب خداپرستى و ماديگرى پاسخ تهمتى كه مادىها به خداپرستان زده‌اند ، در صورتى روشن مىگردد ، كه نقطهء انفاق و اختلاف اين دو مكتب را درست بررسى كنيم . نقاط وحدت مادى و الهى فلسفهء الهى و مادى هر دو قانون عليت و معلوليت را ، كاملًا محترم شمرده و هيچ حادثه و پديده‌اى را بدون علت نمىدانند ، همگى م عترفند كه تمام پديده‌هاى جهان اثر يك سلسله عللى است كه در دل خود جهان ماده نهفته است ؛ مثلًا همگى اعتراف دارند كه تب « مالت » معلول ورود ميكروب و برف و باران نتيجهء برخاست توده‌هاى بخار درياها و اقيانوس‌هاست كه به صورت ابرهاى متراكم درآمده و به علل خاص جوى ، به شكل دانه‌هاى برف و قطره‌هاى باران نازل مىگردد . مادى و الهى اعتراف مىكنند كه شبانه‌روز ، در سايهء گردش وضعى زمين به دور خود تحقق مىپذيرد و فصول چهارگانه در پرتو مايل بودن محور زمين و گردش انتقالى آن به دور خورشيد به وجود مىآيد . پايه‌گذاران هر دو مكتب معتقدند كه زمين و سيارات ديگر ، در اثر نيروى جاذبه و قوهء گريز از مركز ، در فضا شناورند و اگر اين دو نير